Als iemand van jullie een knecht zou hebben die ploegt of de kudden weidt, dan zal hij, wanneer die thuiskomt van het land, toch niet tegen hem zeggen: " Ga maar meteen aan tafel?" Zal hij niet veel eerder tegen hem zeggen: " Maak iets te eten voor mij klaar, doe je gordel om en bedien me terwijl ik eet en drink, en daarna kun je zelf eten en drinken?" Hij bedankt de knecht toch niet omdat die gedaan heeft wat hem is opgedragen? Hetzelfde geldt voor jullie; wanneer jullie alles gedaan hebben wat jullie is opgedragen, zeg dan: " Wij zijn maar knechten, we hebben enkle onze plicht gedaan."
Luc. 17:7-10
Donderdag avond 9 december.
Ik zit in de boot van de Anek lines, de motor doet de stemmen verstommen en de lichten van Athene verdwijnen langzaam op de achtergrond.
Ik blader door de Opwekking van december, en overzag de agenda. Niet iets waar ik op dit moment wat aan zou hebben, alle agenda items zijn allang weer voorbij als ik weer thuis ben. Mijn ogen vielen over het theater weekend in Januari. Ik had er erg graag naar toe gewild! Ik wilde me namelijk op artistiek gebied wat meer ontwikkelen...
Met de 'kunsten' zou ik God goed kunnen dienen en ik ben van mening dat het makkelijker is om mensen te berijken door middel van dans/drama/schilderijen e,d, want het raakt het hart, je bent gelijk op het punt waar je het over hebben wilt. Door wat aan mijn 'talenten' te sleutelen wordt ik beter en ik heb er nog veel plezier in ook!
Wat betreft het theaterweekend ik had 1 kleine opstakel, en dat is dat ik vrijdag middag wordt verwacht op mijn vrijwilligerswerk, en ze zouden het niet op prijs stellen als ik een middagje vrij-af nam. Voor dat ik naar Griekenland ging in oktober had ik er een kleine worsteling over:
" Vader, ik begin het leven pas net te ontdekken en moet ik het nu gelijk weer weg geven? Dat wil ik niet!" Ik had wel wat behoefte aan meer plezier. Ik zat er met mijn geweten mee, hoe kan ik een halve dag vrij vragen aan mensen die hun hele leven (alle uren van de dag) aan God aan bieden? Tegelijker tijd vond ik dat ik er recht op had. nu doet die hele halve dag er niet meer toe, want ik zit in Kreta voor twee maanden tot begin februari. De vraag waar mee ik worstelde loste zich snel op.
Sommige menen dat mijn Griekenland reis in oktober een vakantie was. Voor mij was het hard werken, en ik bereide mijn grenzen uit aan alle kanten. Als God iets in je hart brengt, dan is het onmogelijk om het tot zwijgen te brengen. Het enigeste wat je dan kan doen is antwoord geven aan God en in beweging komen. Ik kan me goed in leven in Jeramia wanneer hij zegt: Ik kan niet zwijgen want het brand van binnen, Het moet er uit (vrij vertaald). Ik wil nog steeds zo nu en dan lekker onderuit hangen en niets doen, nergens aan denken. De zon gaat toch weer op en onder, waar is al het harden werken goed voor? Het is iets dat mijn vlees nog steeds zou willen. En ik kan soms dan ook flink mopperen: " Vader, moet het nou echt? Waarom toch?" Ik dacht nog lang niet klaar te zijn voor het werk van God, ik heb nog steeds een lange weg te gaan. Soms beeft het aan alle kanten en zie ik een diepe afgrond onder mij. Ik weet nog dat ik ruim een jaar geleden tegen een vriend zei: " Ik moet springen, maar ik 'durf' niet." Een jaar later en mijn hele leven is totaal veranderd! En ik leer dat ik mijn leven 100% moet geven aan God. Simpel omdat ik het anders niet vol hou. Niet dat ik eerder niet voor de 100% wilde gaan, juist wel, alleen deed ik het uit eigen werken. Ik wilde van alles voor God doen, en dat was het probleem. het was ik die het deed en niet God. Ik keek naar mensen en was ontzettend bang. De angst is nog steeds wel eens aanwezig, en soms doe ik mijn stappen met mijn ogen dicht, maar nu geef ik het aan God. Als U wilt dat ik het doe dan doe ik het. U bent de gene die verantwoordelijk is. Ik wil allaan gehoorzaam zijn. Ik geloof dat wat God in mijn hart legt goed is en dat als Hij er vertrouwen in heeft ik kan gaan. Bij elke stap die ik zet, geeft God mij meer kracht en heb ik door God weer een overwinning behaald, en heeft hij weer een stukje van mijn leven heroverd. Vervolgens krijg ik er weer nieuwe uitdagingen bij en grotere verantwoordelijkheden.
In juli ging ik naar een beginnend leefgemeenschap in de volle overtuiging dat ik daar God en mensen kon dienen.
Een week voor mijn vertrek kreeg ik te horen dat ik er weg moest omdat ik niet in de gemeenschap paste. Er werd van mij verwacht dat ik een nieuwe thuis had gevonden wanneer ik terug kwam uit Kreta. Een dag later kreeg ik een nieuwe woning aangeboden in Meppel. Er gebeurt van alles waarvan ik ooit ontzettend bang voor was, maar God laat mij niet vallen en tilt mij hoog op de berg.
uit eindelijk gaat het niet om onze ideeen, gedachten en dromen,maar om die van God. en als wij Hem het werk laten doen zijn we instaat om door muren te breken.
Vandaag mocht ik geheel alleen naar Kreta reizen. Ik vond het eng, zat nog vol stress (omdat ik moest zorgen dat mijn spullen uit de studio waar ik woonde weg waren, studio schoon gemaakt en ook mijn koffer naar kreta klaar). Ik ging van de trein naar het vliegtuig, de bus en vervolgens de boot. Het verliep zonder problemen en vrijdag ochtend 5.30 stond ik op vaste wal in Chania (Kreta) op de afgesproken plek. Ik werd zelfs geholpen door politie agenten op de scooter in Athene. Ik wist niet waar ik uit de bus moest stappen en na ruim 75 minuten vroeg ik het aan de bus chauffeur, ik moest eruit bij de eerst volgende bus stop. Maar dat was aan het einde van de haven (8) en ik moest bij 3 wezen. Ik dacht dat het wel makkelijk te lopen was en ik had 2,5 uur voordat de boot vertrok. al snel werd ik aan gesproken door de politie. Zei vroegen waar ik naar toe moest en ik wees naar de juiste ferry. Ze wilde me wel brengen dus klom ik bij 1 agent achterop (met een rugzak van 8 kilo, mijn viool enn handtas) en de ander nam mijn koffer (21,5 kilo). Het bleek toch een lange wandeling te zijn geweest dus ik was heel erg blij met hun hulp! en het was nog grappig ook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten