"Mijn ziel smolt op een bijzondere manier en treurde bitter over mijn buitengewone zondigheid en verdorvenheid. Nooit tevoren ben ik mij zo duidelijk en diep bewust geweest van de verfoeilijke natuur van de zonde. toen werd mijn ziel op een liefdevolle manier voor God geplaatst, en ik kon Gods liefde voor mij duidelijk voelen."
David Brainard 18 oktober 1740 (zendeling onder de Indianen in Amerika)
Sommige mensen worden Christen juist door dat ze zien hoe groot hun zonden zijn. de last wordt te groot om het verder te kunnen dragen. Zij zien dan dat ze het kunnen brengen bij het kruis van Jezus Christus (en het daar moeten laten liggen...). Vervolgens kunnen ze lichter door het leven reizen zoals 'Christen' in het boek "De pelgrimsreis" van John Bunyan. Sommige van hen zijn zelfs zo 'verlicht' dat ze (vrijwel) direct rond trekken als vurige evangelisten. Als vrolijke stuiter ballen trekken ze erop uit om iedereen die ze tegen komen te vertellen wat Jezus Christus voor hen heeft gedaan. Niet omdat ze het op moeten dringen vanuit het geloof. Maar simpelweg omdat ze wensen dat andere ook die vrijheid ervaren zoals zij die ervaren. Ze willen met andere het blijde boodschap delen. Het delen van een chocolade reep is immers lekkerder dan het alleen te moeten nuttigen. Toen ik Christen werd er vaarde ik het niet zo. Voor mijn was het gewoon een logische keuze. zonde besef kende ik nog helemaal niet zo. Ik dacht er helemaal niet over na! Ook niet over een 'heilig' leven leiden. Ik stond ook niet direct stil bij het lijden van Jezus aan het kruis, omdat ik zo fout bezig was geweest. De theorie wist ik wel. Maar het was niet dat, dat me tot een keuze bracht. Ik wilde gewoon bij Jezus horen. Dat was alles. Toen er gevraagd werd op een conferentie wie voor Jezus wilde leven zei ik gewoon: "ja" en dat was dan ook mijn verlangen. Het was voor mij wel gelijk duidelijk dat mijn "ja" ook echt "ja" betekende voor God en dat ik niet meer zomaar verder kon leven zoals ik deed. Ik kon ook niet meer zomaar alles doen waar ik zin in had (Hoe wel ik dat nog wel heel lang heb gedaan). Mijn geweten ging steeds meer spreken. En elke keer werd er weer een hoofdstuk afgesloten. Dit allemaal als vrijwillige keuze, niets is mij ooit opgedrongen. Op een gegeven moment wil ik dingen gewoon niet meer omdat ik weet dat Ik God ,mijn Vader, ermee kwets en mijn leven erdoor kapot gaat. Elke keer vraagt God mij een stukje van mijzelf in te leveren om er een stukje van Hem in te kunnen leggen. Uiteindelijk moet ik ook aan Hem verantwoording af kunnen leggen. Op het moment dat ik dat niet kan dan doe ik ergens iets fout in mijn leven.
Nu 11,5 jaar later na dat ik "Ja" zei tegen Jezus kom ik pas steeds meer tot de ontdekking wat de echte betekenis is van Christen zijn. Als ik de dingen wist die ik nu weet had ik wel iets meer na gedacht voordat ik "ja" zei (wat was ik toen naïef!) maar tegelijkertijd waarschijnlijk ook volmondiger. Nu pas kom ik tot besef hoe groot mijn zonde soms zijn, en hoe veel ik voor mijzelf leef(de), ook al dacht ik wel eens van niet. Nu pas kom ik steeds meer tot de ontdekking wat Jezus voor mij deed en hoe veel Hij voor mij heeft geleden. Nu pas kom ik erachter hoe groot Gods liefde dan wel niet voor mij is (en natuurlijk voor de ander). Het is geen goedkoop: "Ik hou van jou." Iets wat mensen zo makkelijk kunnen zeggen en dan even snel de rug kunnen toe keren. Als ik nu denk aan Gods liefde dan kan het me helemaal lam leggen. Dan wordt ik verlegen en sprakeloos. Het 'ontneemt mij de adem'. En het enigste wat ik dan nog kan zeggen is:
"DANK U WEL!!!!"
David Brainard 18 oktober 1740 (zendeling onder de Indianen in Amerika)
Sommige mensen worden Christen juist door dat ze zien hoe groot hun zonden zijn. de last wordt te groot om het verder te kunnen dragen. Zij zien dan dat ze het kunnen brengen bij het kruis van Jezus Christus (en het daar moeten laten liggen...). Vervolgens kunnen ze lichter door het leven reizen zoals 'Christen' in het boek "De pelgrimsreis" van John Bunyan. Sommige van hen zijn zelfs zo 'verlicht' dat ze (vrijwel) direct rond trekken als vurige evangelisten. Als vrolijke stuiter ballen trekken ze erop uit om iedereen die ze tegen komen te vertellen wat Jezus Christus voor hen heeft gedaan. Niet omdat ze het op moeten dringen vanuit het geloof. Maar simpelweg omdat ze wensen dat andere ook die vrijheid ervaren zoals zij die ervaren. Ze willen met andere het blijde boodschap delen. Het delen van een chocolade reep is immers lekkerder dan het alleen te moeten nuttigen. Toen ik Christen werd er vaarde ik het niet zo. Voor mijn was het gewoon een logische keuze. zonde besef kende ik nog helemaal niet zo. Ik dacht er helemaal niet over na! Ook niet over een 'heilig' leven leiden. Ik stond ook niet direct stil bij het lijden van Jezus aan het kruis, omdat ik zo fout bezig was geweest. De theorie wist ik wel. Maar het was niet dat, dat me tot een keuze bracht. Ik wilde gewoon bij Jezus horen. Dat was alles. Toen er gevraagd werd op een conferentie wie voor Jezus wilde leven zei ik gewoon: "ja" en dat was dan ook mijn verlangen. Het was voor mij wel gelijk duidelijk dat mijn "ja" ook echt "ja" betekende voor God en dat ik niet meer zomaar verder kon leven zoals ik deed. Ik kon ook niet meer zomaar alles doen waar ik zin in had (Hoe wel ik dat nog wel heel lang heb gedaan). Mijn geweten ging steeds meer spreken. En elke keer werd er weer een hoofdstuk afgesloten. Dit allemaal als vrijwillige keuze, niets is mij ooit opgedrongen. Op een gegeven moment wil ik dingen gewoon niet meer omdat ik weet dat Ik God ,mijn Vader, ermee kwets en mijn leven erdoor kapot gaat. Elke keer vraagt God mij een stukje van mijzelf in te leveren om er een stukje van Hem in te kunnen leggen. Uiteindelijk moet ik ook aan Hem verantwoording af kunnen leggen. Op het moment dat ik dat niet kan dan doe ik ergens iets fout in mijn leven.
Nu 11,5 jaar later na dat ik "Ja" zei tegen Jezus kom ik pas steeds meer tot de ontdekking wat de echte betekenis is van Christen zijn. Als ik de dingen wist die ik nu weet had ik wel iets meer na gedacht voordat ik "ja" zei (wat was ik toen naïef!) maar tegelijkertijd waarschijnlijk ook volmondiger. Nu pas kom ik tot besef hoe groot mijn zonde soms zijn, en hoe veel ik voor mijzelf leef(de), ook al dacht ik wel eens van niet. Nu pas kom ik steeds meer tot de ontdekking wat Jezus voor mij deed en hoe veel Hij voor mij heeft geleden. Nu pas kom ik erachter hoe groot Gods liefde dan wel niet voor mij is (en natuurlijk voor de ander). Het is geen goedkoop: "Ik hou van jou." Iets wat mensen zo makkelijk kunnen zeggen en dan even snel de rug kunnen toe keren. Als ik nu denk aan Gods liefde dan kan het me helemaal lam leggen. Dan wordt ik verlegen en sprakeloos. Het 'ontneemt mij de adem'. En het enigste wat ik dan nog kan zeggen is:
"DANK U WEL!!!!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten