Vriendinnen

Want zo als de regen en de sneeuw van de hemel neerdaalt en daarheen niet weerkeert, maar doorvochtigt eerst de aarde. En maakt haar vruchtbaar en doet haar uitspruiten en geeft zaad aan de zaaier en brood aan de eter, alzo zal mijn woord, dat uit mijn mond uitgaat, ook zijn; het zal niet ledig tot Mij wederkeren, maar het zal doen wat mij behaagt en dat volbrengen, waartoe ik het zend.

Jesaja 55:10-11

Ik kan me nog heel goed herinneren. 's Middags na de kerk bad ik tot de Heer: "Here Jezus er zijn zo weinig jonge vrouwen van mijn  leeftijd." Wilt u me een vriendin geven om mijn tijd hier op Kreta mee door te brengen?"

Vriendin nummer 1:
'S avonds ging ik weer terug naar de ferry die ik verliet, om een familie uit te zwaaien. Zij gingen terug naar Amerika. Daar ontmoette ik een jonge dame van 19 jaar, zij wilde non worden. Mijn gebed herinnerend vroeg ik haar meteen of ze een keer met mij wilde afspreken. Samen bezochten wij kerken, een klooster en gingen we de natuur in. Samen spraken we over ons geloof en deelde we getuigenissen

Vriendin nummer 2
De eerste keer dat ik met vriendin nummer 1 had afgesproken raakte we aan de praat me een verkoopster.
Zij werd vriendin nummer twee en elke keer als ik in het centrum van Chania kwam bezocht ik haar voor een praatje. Later werd ik bij haar thuis uitgenodigd en gaf ik haar een Nieuwe Testament.

Vriendin nummer 3:
Nadat we afscheid hadden genomen van de familie die terug naar Amerika ging kwamen twee mensen naar mij toe. Ze vroegen of ik voor iemand wilde bidden en haar ook wilde bezoeken. Het ging namelijk niet zo goed met haar. Wat ik te horen kreeg was dat ze niet iets met Jezus te maken wilde hebben. Ik was niet gelijk enthousiast maar begon haar toch te bezoeken. Steeds vaker en langer en ik speelde dan met de kinderen. Op een gegeven moment deelde ze dat het niet goed met haar werk ging en ze had geld nodig. Wel het enigste wat ik kon bedenken was dat ik voor haar kon bidden. En dat deden we dan met de kinderen er bij. Een paar dagen of een week later vertelde ze dat mensen langs kwamen voor opdrachten. Een maand later kreeg ik ineens het bericht dat ze zich wilde laten dopen. Toen ik het verhaal van haarzelf hoorde zei ze dat ze wanhopig was geworden en vanuit haar hart tot Jezus bad: "Heer als u werkelijk voor mij wilt zorgen geef me dan 100 euro!" Iets later kwam een opa met een klein kind. Zijn klein kind was ergens bang voor en samen met de opa had mijn vriendin het kleinkind over haar angst heen geholpen. Ze kreeg 100 euro! Dat was het werk wat ze deed lang niet waard...
"Hier had ik om gebeden!" Zei ze. "En God heeft mij gestuurd was het antwoord."
Later gebeurde nog zo iets en toen wist ze zeker Jezus zorgt voor haar, en ze wilde gedoopt worden.
Nu bid ze niet meer voor geld maar vertrouwd ze erop dat Jezus geeft wat ze nodig heeft.
Ik had veel voor haar gebeden samen met de vrouw waarbij ik verbleef.

Vriendin nummer 4:
Haar ontmoette ik als eerste. Het was een jonge vrouw en ik kwam met haar in gesprek toen ik van Athene naar Chania voer met de ferry. Ze vertelde dat ze een pension had en ik beloofde haar eens een keer op te zoeken. We bespraken van alles wanneer ik haar bezocht, over het geloof, de politiek en de vluchtelingen. Zij hielp me met het vinden van adressen en telefoonnummers. Als ik iets wilde weten over wat er gebeurde in Griekenland kon ik bij haar terecht.
Eens toen ik bij haar was kwam er een jonge man binnen stormen. "Je moet me helpen!" Zei hij tegen haar. Hij had een ongeluk gehad en had iemand nodig als vertaler op het politie bureau. Ik bracht hen er naar toe. Toen we naar mijn auto liepen vroeg hij wat ik deed. En ik vertelde hem dat ik mensen bezocht en bad. "Wil je ook voor mij bidden?" Mijn gebed was heel simpel en ik zei dat ik in gedachten meer voor hem bad. Hij was van Indiase afkomst en woonde en werkte in Zweden. Later hoorde ik dat hij op het politie bureau moest blijven totdat iemand was geopereerd die gewond was geraakt bij het ongeluk die hij had veroorzaakt. Dat schijnt de normale procedure te zijn in Griekenland. Zijn leven werd totaal veranderd door zijn verblijf daar.... (Had ik voor gebeden).

Vriendin nummer 5:
Met haar sprak ik het meeste iets af.  Zij is iets ouder dan ik en ze was mijn vertaalster in de kerk die ik bezocht.  Ze was door een moeilijke periode gegaan en deelde haar verdriet met mij. Ook leerde ze me dingen over de Griekse cultuur en de moeilijkheden als christen in Griekenland. Aan het einde van mijn verblijf in Kreta was God haar tegemoet gekomen in de verlangens van haar hart en staat haar leven op het punt om totaal te veranderen.

Vriendin nummer 6:
Haar ontmoette ik pas aan het einde van deze periode in Kreta. Ze leeft op straat en is alcohol verslaafd. Ik had de eerste maanden gebeden dat ik haar mocht ontmoette, maar kon haar niet vinden. (ik had haar een jaar eerder ontmoet). Ik had de hoop, dat ik haar zou vinden, allang op gegeven en een cadeautje die ik voor haar had aan iemand anders gegeven. Op een gegeven moment hoorde ik mensen praten en kwam tot de ontdekking dat ze het over haar hadden. Samen met iemand anders gingen we met iemand mee naar hun "woning". Ze was ziek en kon al dagen niets meer binnen houden, ze was ervoor naar de dokter geweest. Het enigste wat ik kon doen was voor haar bidden. Ik bad dat de koorts verdween en voor een goede nacht rust. Twee dagen later toen we haar weer bezochten zei ze: "Weet je nog dat je bad dat de koorts zou verdwijnen en ik goed kon slapen? De koorts verdween en ik had heerlijk geslapen." Het ontroerde mij enorm. Het is zo simpel en God laat zo duidelijk zijn liefde zien voor iemand in nood...

Vriendin nummer 7:
Vriendin nummer 7 ken ik nog van een aantal jaren geleden. Zij is wat ouder dan de rest. Ik mocht haar een aantal keer bezoeken in Chersonissos. (tja, dat was een stukje rijden). De eerste keer was God heel erg duidelijk dat ik naar haar toe moest gaan. Ik had een Bijbel in haar eigen taal, maar wilde nog niet naar haar toe gaan. Ik wilde bidden voor eenheid onder de christenen in Kreta en toen kwam elke keer weer haar naam in mijn gedachten...Ik moest er heen...(3 uur rijden heen en 3 uur weer terug). Ik gaf haar de Bijbel gelijk en ze was ontroerd. Later vertelde ze waarom. Ze had twee dagen daarvoor last van heimwee naar haar eigen land en wenste dat ze iets van haar eigen land had...Ik kwam met de Bijbel....En een dag ervoor had ze het met iemand over mij gehad, zonder te weten dat ik dus langs zou komen. God had zowel haar als mij op onze ontmoeting voorbereid. Met haar mocht ik veel praten over bidden en voorbeelden geven in hoe God antwoord geeft. Ook had God haar eigen gebeden beantwoord en mocht ik voor haar bidden.

Met deze reis naar Kreta heeft God me vooral laten zien hoe belangrijk mensen voor hem zijn. Het zijn niet zomaar individuen. Het zijn Zijn kinderen waar hij enorm veel van houdt. Hij wilt zijn liefde graag aan hen kwijt en dat kan onder andere door ons op pad te sturen. Door ons heen kan Hij net dat gene geven wat iemand zo hard nodig heeft. God wilt geen grote dingen van ons, maar kleine dingen met grote waarde. Een knuffel, een gebed, en klein teken dat iemand er niet alleen voor staat. Het is zo simpel. Maar wij moeten wel voor Hem openstaan zodat wij weten wat de ander  nodig heeft.