Overgave (een kleine overdenking)

Gehoorzaamheid is beter dan offers, volgzaamheid is beter dan het vet van rammen. Weerspannigheid is even erg als toverij, en eigenzinnigheid even erg als afgoden dienst.

1 Samuël 15:22b-23a

 

Jezus, alles geef ik U

wat ik ben en heb ) 2x
en wat ik ooit zal zijn.

Al mijn hoop,
mijn plannen en mijn tijd
leg ik in uw hand,
vertrouw ze aan U toe.

Door uw wil te doen,
leer ik om vrij te zijn.

Jezus, alles geef ik U,
wat ik ben en heb
en wat ik ooit zal zijn.

Opwekking 582

Vele Christenen zullen dit lied waarschijnlijk wel kennen en uit volle borst hebben mee gezongen. Ik in ieder geval wel. Ik vind het een machtig mooi lied en het is mijn gebed voor mijn leven. Alles wat ik doe wil ik ter eren doen van God mijn Vader. Mijn hele leven is in zijn hand en Hij mag bepalen welke weg ik in moet gaan. In gebed en in dromen kan ik heel ver gaan, ik kan dan alles aan God op dragen en ik meen wat ik bid. Maar in praktijk is het knap lastig, ik doe dan helemaal niet wat ik zing en wat ik beleid! Ik bid wel uw wil geschieden maar voor de ‘boodschapjes’ is het toch mijn wil en dan is God nog helemaal niet in alle aspecten van mijn leven aanwezig. Klein voorbeeld: Als ik bid voor mensen op straat dat ze Gods liefde mogen ervaren, wie is er dan om die liefde te geven? Dan zal ik toch de gene moeten zijn die een praatje maakt, die initiatieven neemt en inspeelt op wat er om mij heen gebeurt. Dan kan ik niet alleen gericht zijn op de boodschappen en zo snel mogelijk weer naar huis vlieden wat ik heb nog zo veel te doen. Nee! God wilt dat ik ben waar ik ben en me daar gebruiken dus moet ik observeren, duidelijk afstemmen op God en de stappen lopen die Hij mij wijst. Het gaat niet om hoe snel ik mijn boodschappen kan doen, maar hoe ik omga met de dingen die ik tegen kom in het nu.  

Er is een zaak die ik graag wil bepleiten en mijn hart over wilt delen.

Het gaat over de titel: Overgave. Jaren geleden heb ik een schilderij gemaakt met deze titel. Nooit geweten dat het een soort profetie bevat voor het nu! Het is een persoon die in aanbidding staat voor God. Beschermd door de Heilige Geest. Daardoor wordt de persoon uit de duisternis opgeheven. Dat was de betekenis toen. Voor mij is het nu meer dat God je soms door duisternis wilt leiden en je daarin beschermd als een capsule door de Heilige Geest zodat je stand kan houden door alle omstandigheden heen. Zoals ik al zei ik kan diepgaan in gebed. Het ‘probleem’ daarvan is dat God het hoort en er mee aan de slag gaat. Vroeg of laat worden die gebeden, ook al ben je ze allang vergeten weer terug gekaatst en vraagt God: “Zeg, je hebt dit ooit verteld, hoe zit het er nu mee?” Als je dus bid om verandering dan kan het zo zijn dat God je in een positie duwt zodat je wel moet veranderen. Als je bid voor openbaring van verborgen zondes dan zou je er zo in eens mee kunnen worden geconfronteerd en gaan denken in S woorden…(oeps). Je kan dan niet meer zeggen ik wist het niet… Ik in ieder geval niet want dan krijg ik last van mijn geweten. Waar ik eigenlijk naar toe wil is dit. Wat betekend het de wil doen van de Vader? Jezelf afleggen? En de ander hoger achten?

De onderwijs vanuit de kerk kwam bij mij vaak over dat je het als Christen ‘goed’ moet hebben. Als je ziek ben dan ben je zielig en moet je worden ‘vertroeteld’.  Misschien zijn er wel verborgen zondes maar eigenlijk praten wij daar niet graag over en wordt alles bedekt in een mantel van liefde dat betekend het toch liefde, alles accepteren? Wij streven ernaar (ook als Christen) om gelukkig te zijn en in welvaart te leven, want God wilt ons zegenen! We willen God graag dienen maar tegelijkertijd tijd willen we een groot huis; vakantie; goede baan; de tv; de i-pod; een wii…  Dat hebben we nodig om tot rust te komen en te ontspannen (we hebben er recht op!). De Grote Opdracht is voor degene die ervoor geroepen zijn want we kunnen natuurlijk niet alles en we zijn niet overal voor geroepen.

De laatste maanden laat God mij een heel andere kant van Zijn natuur zien. Ja, Hij is Goed, Hij is Getrouw, Hij wilt ons niets liever Zegenen en ervoor zorgen dat wij het aan Niets te kort hebben. Maar er zit wel een andere kant aan de medaille en dat is

GEHOORZAAMHEID!!!!

  

Het is voor iedereen wel duidelijk dat ik een voorliefde heb voor Kreta. Ik wil niets liever dan daar zijn en God daar dienen. Ik wil alles opgeven als ik maar naar Kreta kan gaan. En dat is dus niet alles. God heeft me laten zien dat Hij daadwerkelijk jaloers is en niet toestaat dat er ook maar iets boven Hem staat. Hij wilt dat ik leer om in totale afhankelijkheid van Hem te leven want dan pas kan Hij mij veranderen en gebruiken.

Dan pas kan Hij door me heen werken en mij vertellen wat Zijn wil is. Hij wilt dat ik een kant op ga waar ik helemaal niet naar toe wil, Hij wilt mij begrenzen aan alle kanten en ik krijg het bij voorbaat al Spaans benauwd. Ik begin te piepen en mijn vlees komt tegen alle kanten in opstand, ik begin rebels te worden en woedend. Voor mijn gevoel komt mijn duistere kant naar boven die ik liever diep, diep wegstop en verdring door vriendelijkheid en een lieve lach (ook al is dat wel oprecht!). Ik heb het gevoel dat God mij openscheurt en een grote bus zout uitstrooit over al mijn wonden. Hij wilt dat ik mijn pijn ga voelen en het in de ogen kijk. Dit klinkt heel gemeen van een Liefhebben de Vader. En dat is het ook(!), van uit de natuur gezien. God wilt dieper, God wilt mij sterker maken, totale genezing en vooral: Hij wilt mij! Dat betekend dat ik dingen niet meer kan verdringen maar direct geconfronteerd wordt met God (ook zijn liefde), mezelf en anderen. En dat doet verschrikkelijk veel pijn. Als ik het dan weer heb over de liefde voor mensen op straat, dan kan ik dat alleen maar geven wanneer er geen blokkades meer zijn in mijn eigen hart en ik100% toegewijd ben aan God. Anders kan God nooit volledig werken. Ik wil de 100% zegen, niet een beetje. Ik wil de ander niets onthouden en dus moet ik zelf alles geven, zoals ook Jezus alles gegeven heeft.

1 van de dingen die vallen onder het onderwerp gehoorzaamheid waar mensen toch heel snel hun twijfels (lees angsten!) over hebben is het schijnbaar sekte-achtige kant van leefgemeenschappen. Inmiddels zijn er een aantal leefgemeenschappen die ik bezocht heb, ik heb er over gelezen en gesprekken over gevoerd. Ik heb een aantal maanden gewoond in een beginnende leefgemeenschap en ik werk weer in een andere gemeenschap. Ja, er zitten risico’s aan, en het kan zijn dat een goedbedoelde leefgemeenschap uitgroeit tot een sekte. Het zelfde geldt voor kerken. Het is een feit dat mensen er berooid, geroofd en gedesoriënteerd uitkomen. Niet snappend hoe het ooit heeft kunnen gebeuren. 1 van de angsten die ons weer houdt om gehoorzaam te zijn is het verlies van zelfcontrole. Het kwijt raken van je eigen ik, je eigenheid en vooral je vrijheid. Wij hebben allemaal een eigen mening over hoe de dingen in elkaar zitten en we hebben ook allemaal de neiging om de ander van onze waarheid te overtuigen. Sekten ontstaan door dominanten leiders die zich niet laten controleren of corrigeren en mensen met een ‘lager’ zelfbeeld (hoeft denk niet perse) die hun leven laten afhangen van wat de dominante leider over hem of haar zegt. Hun eigenwaarde hangt af van de mening van de leider en de persoon is niets meer zonder de leider, hij kan geen eigen mening meer vormen en zal alles zeggen en doen om de leider er mee milt te stemmen. Zijn denken wordt beheerst door de gedachten van de leider. De leider zal er alles aan doen om ‘zijn’ volgelingen afhankelijk te maken van hem. Dit gebeurt overigens niet alleen in wat wij sekten noemen, maar komt ook voor in families en bepaalde groeperingen (communisme).

De andere kant is dat God van ons vraagt onze vrijheid op te geven, onze ik en vooral onze controle. Wij moeten 100%gehoorzaam zijn aan Zijn Wil en ons denken totaal laten beheersen door Zijn Geest. Als wij ons volledig afhankelijk stellen van God, dan kunnen wij ons onmogelijk verkeerd laten beïnvloeden door ‘leiders’ want we stellen onze vertrouwen op God. Als wij gegrondvest zijn in Hem dan kunnen we onszelf zonder vrees binden met andere (God wilt dat we ons binden) (voor de gene die het interessant vinden is het een aanrader om Romeinen 8 erop na te slaan). Ik vertrouw erop dat God ons door zijn Geest zal waarschuwen wanneer we te maken hebben met kwade geesten. Gods woord is duidelijk waaraan je ware christenen kunt herkennen. Dat zijn de vruchten van de Geest (Galaten 5:22), en de belijdenis dat Jezus Christus de Heer is (in woord en daad) (1 Johannes 4:2).

Op de een of andere manier wilt ons vlees zich altijd verzetten tegen dat gene wat goed is. Mozes bedekte zijn gezicht in eerste instantie voor God (Exodus 3:6). Het volk van God ‘ smeekte’ God niet te dicht bij te komen. Mozes moest zijn gezicht weer bedekken nu omdat het volk het niet kon aanzien (Exodus 20:18-21; 34:29-35). Het is als kijken tegen de zon in. Als we de zon zien kunnen we niet onbeschadigd onze ogen open houden en knijpen we het dicht. Onze zondige natuur kan de heiligheid van God niet verdragen, het raakt in conflict en wilt wegrennen. Ik heb het met kerken en personen gehad, ik liep er met grote bogen omheen want dan kwam God te dicht bij. Toch beleed ik Jezus is Heer! Als wij dat gene wat van God is, niet kunnen verdragen, omdat het ons in beweging (verwarring) brengt, dan is het heel erg makkelijk om iets dat ‘goed’ is aan te merken met ‘slecht’. Onze natuur zal dan alles in hat werk stellen om argumenten op tafel te brengen om maar te bewijzen dat we gelijk hebben en er niet mee geconfronteerd hoeven te worden. Ik heb het gehad met Jan Zijlstra. De eerste keer dat ik bij een conferentie van hem was werd ik zo onrustig, dat kon niet goed zijn en dus liep ik binnen het half uur weer weg met de conclusie: “Hij werkt niet vanuit Gods Geest en dus moet het wel van de boze zijn want ik wordt onrustig.” Deze conclusie was te voorbarig. Het was mijn vlees die onrustig was omdat het, het licht van God niet kon verdragen en eigenlijk niet wist wat Gods liefde was. Ik was weg gelopen van God zelf (Mijn vriendin was bij dezelfde conferentie tot geloof gekomen). Natuurlijk is het zo dat niet alles wat christen doen van God komt, en ook leiders worstelen met zondes en het vlees. Het belangrijkste is dat wij openstaan en eerlijk zijn voor elkaar en vooral voor God. Goede leiders stellen zich kwetsbaar op geven het voorbeeld en zullen altijd fouten moeten erkennen, feedback vragen en zich laten corrigeren. Ze houden de verantwoordelijkheid niet voor zich zelf maar geven delen ervan over aan anderen. Ook zullen ze zich niet beklagen wanneer er een ander komt om de leiding over te nemen maar er gewillig afstand van doen (wanneer de tijd daarvoor rijp is)!

Wij doen er dus onrecht aan om alles over een kam te scheren en onze angsten laten spreken alsof het wijsheid is!

Het is de wil van God dat we in gemeenschap (= relatie niet direct wonen) met elkaar leven op welke manier dan ook.

De vraag is alleen in hoe verre willen wij leven in gemeenschap en tot hoe verre accepteren we wij Gods leiding erin?

De duivel zal er alles aan doen om gemeenschappen kapot te maken. Zowel van binnen uit als van buiten af (dit lukt hem regelmatig). Dit doet hij alleen maar omdat hij weet dat we in gemeenschap vele malen strekker zijn en hij daar tegen machteloos is. Zijn tactiek is om ons uit elkaar te rukken, te verstrooien en ons dan één voor één te vernietigen. Als wij kwaad blijven spreken en denken over onze broeders en zusters dan haalt hij de dikke winst!!!!!!!

Wij als christenen moeten er voor waken dat we niet tegen elkaar spreken maar met elkaar. Ervoor zorgen dat we geen oordeel vellen en alles beargumenteren om maar ons gelijk te krijgen. In plaats daarvan moeten we elkaar aanmoedigen en verdragen. Elkaar corrigeren vanuit liefde, samen blijven werken ook al hebben we meningsverschillen. Gehoorzaam blijven ook wanneer het ten koste van onszelf gaat en we veel moeten slikken. Uiteindelijk zal God ons belonen en zal ons zweet vruchten werpen. Maar we moeten wel het lef hebben om te durven zweten:D!