en er is een tijd van: "Wachten"

"Dus:  heb ontzag voor de HEER en wees hem oprecht, met hart en ziel toegewijd. U hebt immers zelf ervaren welke grootse daden hij voor u heeft verricht."

1 Samuël 12:24 

Mijn doel is om in Augustus weer naar Griekenland te vertrekken. Of het ook echt gaat gebeuren? Ik heb werkelijk geen idee! Soms heb ik het gevoel dat ik mij tijd hier wel eens zit te verdoen, of ik vergeet waar ik mee bezig ben. Dan moet ik me weer focussen en op God richten. Na verloop van tijd denk ik dan: “Oja!” Zo zat het (ongeveer).  Ik moet oppassen om niet in mijn oude gewoonten te vallen en van alles en nog wat te willen gaan regelen. Ook moet ik nog altijd voorzichtig zijn en mijn grenzen bewaken. Tja, ik kan immers nog niet alles.

Als ik terug kijk, ben ik verbaasd over hoe snel alles is gegaan. Een jaar geleden had ik echt niet kunnen bedenken dat ik nu in Meppel woon, zo’n beetje bijna alles ‘nieuw’ zou hebben en ook nog eens twee keer op en neer naar Griekenland.

In plaats van dat ik op het punt stond om mijn viool te verkopen/weg te geven heb ik nu een nieuw, studeer ik minimaal 1 uur per dag en heb ik les. Mijn dromen komen in vervulling en mijn doelen worden steeds realistischer. Natuurlijk loop ik nog steeds rond met vragen van: “Hoe zit dat?” en “Wat wil God nou?” Maar uiteindelijk mag het vertrouwen in mijn steeds meer groeien dat God daad werkelijk alles in de hand heeft. Steeds als ik denk: “Augustus komt wel erg snel, en ben ik wel echt klaar(?????????) om de zending in te gaan? Dan denk ik aan het feit hoe alles begon en hoe het allemaal in elkaar valt en dan denk ik weer: “Dit kan geen toeval zijn!” Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Kreta denk en ik zie er naar uit om mijn vrienden gauw weer te zien. Ik mis ze allemaal, zelfs de mensen op straat.   

Ook al zou augustus bijna stil zwijgend er vandoor gaan, dan nog mag ik er 100% op vertrouwen dat ik naar Kreta ga.  

De laatste week moet ik om verschillende redenen aan Saul denken. Ik weet niet hoe jullie over hem denken, maar bij mij is hij toch vaak het zwarte schaap die het ‘verkeerd’ heeft gedaan. Toch was hij uitgekozen door God en gezalfd. Hoe je het ook wend of keert hij was de eerste koning van Israël. Zonden van mensen kan je niet met elkaar vergelijken. Toch heeft Saul een aantal grote fouten gemaakt door ongehoorzaam te zijn aan God. Uiteindelijk heeft dat zijn leven gekost.

“Hij (Saul) wachtte daar (in Gilgal) zeven dagen op Samuël, zoals de afspraak was, maar toen Samuël niet opkwam dagen, begonnen zijn soldaten hem in de steek te laten. Toen beval Saul: ‘Breng mij de offerdieren.’ Hij droeg zelf het brandoffer op, en hij was nauwelijks klaar, of daar kwam Samuël aan. Saul ging hem tegemoet om hem te begroeten, maar Samuël zei: ‘Wat hebt u gedaan?’ Saul antwoordde: ‘Wat moest ik doen? Ik merkte dat mijn soldaten me in de steek begonnen te laten en u kwam niet op de afgesproken tijd. De Filistijnen liggen al bij Michmas en ik dacht bij mezelf: Nu zullen de filistijnen me hier in Gilgal aanvallen zonder dat ik de HEER mild heb gestemd. Toen heb ik het erop gewaagd en zelf het brandoffer opgedragen.’ ‘Hoe hebt u zo dom kunnen doen?’ vroeg Samuël. ‘Waarom heeft u niet gehouden aan het gebod dat de HEER, uw God u heeft opgelegd ? Dan had de HEER uw koningschap over Israël nu voor altijd bestendigd. Maar nu zal uw koningschap niet standhouden. De HEER zal een man naar zijn hart zoeken en hém aanstellen tot vorst over zijn volk, want u hebt u niet gehouden aan wat de HEER u bevolen heeft.’ Daarop verliet Samuël Gilgal en ging naar Gibea in Benjamin.”

1 Samuël 13:8-15

In mijn leven ken ik verschillende momenten van ‘paniek’ niet dat ik gelijk helemaal de kluts kwijt ben maar wel dat de angst mij aanvliegt en ik niet helder kan denken. Dan wil ik van alles doen. Ook ken ik verschillende momenten waarin waar in ik ongehoorzaam ben geweest aan God. Ik koos het verkeerde, en ik wist met mijn volle verstand dat het verkeerd was. Ik negeerde God en maakte mijn keuze met voornamelijk angst als motivatie.

In het gedeelte uit Samuël had Saul te maken met hetzelfde probleem. Hoe wel het er niet in beschreven staat denk ik dat Saul ontzettend bang was. Saul zag een groot leger van de filistijnen op zich afkomen tegelijkertijd verloor hij soldaten. Een volle week waarin hij dit alles aan ziet. Hij kreeg de opdracht te wachten, maar houdt het niet meer en gaat in actie over. Vroom als hij was door toch nog eerst ‘God mild te stemmen’ gaat hij op weg (nou ja…bijna…).

Hoe vaak gaan wij niet onze eigen gang? Doen wij wat goed is in onze eigen ogen al of niet vervlochten met angst? ‘Als ik dit niet doe dan?’ Of ‘Wat zal hij/zij wel niet van mij denken als....’ We maken onze acties Christelijk door ervoor te bidden en er zegen voor te vragen. Maar kan God ons daadwerkelijk zegenen als wij doen wat ons het beste lijkt?  God kan geen halve Christenen gebruiken. Hij vraagt echtheid en toewijding. In mijn leven weet ik dondersgoed wanneer ik fout zit. Ik wil te graag, ik wil te veel, ik wil eer, ik wil prestatie, ik wil er bij horen, ik wil… of ik wil juist weer niet. Noem maar op. En elke keer wanneer ik langzaam aan in een van die punten verval verdwijnt de vreugde uit mijn leven en krijg ik een last op mijn schouders. Dingen koste meer moeite, bidden gaat moeizaam, en ach die Bijbel een keer overslaan kan toch geen kwijt? En het ergste is dat ik merk dat God bij mij vandaan raakt.   

God geeft ons beloften, God geeft ons dromen, God geeft ons een doel om naar uit te strekken en voor te strijden. Maar als het doel, de droom of de belofte onze ‘God’ wordt, ofte wel het punt waarop we zien. Dan gaan we aan God voorbij. Al wil ik nog zo graag naar Kreta, geef ik nog zo veel om al die mensen, en kan ik er nog zo veel goede werken doen. Als het te snel is of mijn doel is om voor te leven dan ben ik verkeerd bezig en verlies ik God. Maar als ik mijn focus hou op Jezus, trouw en toegewijd blijf en weet wat ik moet doen op de dag, dan zal God mij alleen maar meer en meer belonen. Ik hoef God niet meer te vragen of ik wel of niet naar Kreta zal gaan. Ik weet dat het zal gebeuren en God zal die wens in vervulling laten gaan. Alleen wel op zijn tijd en op de manier zoals hij het wilt. Ik wacht nu al meer dan 3 weken op antwoord van HM. Ik heb mijn dromen en mijn visie bekend gemaakt, ik heb zelfs mijn idee van wat mij het beste lijkt geschreven. Toch zou het kunnen zijn dat ze er niet mee akkoord gaan. Het zal zelfs kunnen zijn dat ze met een duidelijke nee komen. Wat doe ik dan? Raak ik in paniek? Want God had toch gesproken? Drijf ik mijn zin door? Ga ik in discussie of ga ik op mijn eigen houtje?

Het is makkelijk om alles zelf te willen regelen en God te vertellen hoe het moet. Toch vraagt God soms om te wachten, zelfs zover dat mensen tegen ons gaan spotten, vrienden, familie of de kerk die achter je staan zal kunnen zeggen we vertrouwen het niet meer je zoekt het maar uit (niet dat ik dit verwacht overigens) en het leger (de druk van buiten af) komt langzaam maar zeker steeds dichter bij en het wordt onmogelijk om die zonder schrammen te passeren. God vraagt te wachten. Wanneer wij dan blijven vertrouwen zeker weten dat God de leiding heeft en duidelijk zal zeggen wat te doen, dan zal God ons belonen en kunnen we vol de overwinning te gemoed. Ik denk zelfs dat God met dingen zou kunnen komen waar ik echt geen moment aan zou kunnen hebben denken maar wat 1000den malen beter zou zijn dan mijn stoutste dromen en perfect zal passen in mijn leven en zijn plan.

Daar wacht ik dan maar op:D