11 september 2009 - 2 oktober 2009
Een van hun eigen profeten, zelf Kretenzer,
heeft gezegd: “Kretenzers zijn onverbeterlijke leugenaars,
gemene beesten, vadsige vreters.” Dat is pas een waar woord!
Titus 1:12
Het zijn harde woorden van Paulus, en ik denk dat er waarheid in zit…
Ik heb zelf uit de mond van een Kretenzer gehoord, dat ze ‘vreters’ zijn. Gelukkig heeft deze Bijbelstuk ook nog een vervolg:
Wijs hen daarom streng terecht, zodat ze een heilzaam geloof krijgen.
Titus 1:13
Het is net als met dansles (bij mij) wanneer ik verschrikkelijk aan het prutsen ben, zegt de docent helemaal niets. Doe ik hard mijn best en gaat het ‘redelijk’ goed, dan krijg ik commentaar om het nog beter te doen. Paulus zag ‘heil’ in de Kretenzers anders zou hij er geen aandacht aan besteden en Titus al helemaal niet adviseren om hen streng terecht te wijzen. De woorden van Paulus komen voort uit liefde, hij wilde het beste uit het volk naar boven halen. Als je mij zou vragen om een typering te geven van een echte Kretenzer dan is het dit: “Een trots, dominant volk waar voornamelijk de man de baas is, maar de vrouw grote invloed uitoefent in huis. Ze laten zich niets wijs maken door andere, en zich al helemaal niet de les voorlezen! Maak geen ruzie met een Kretenzer, want als je dat doet dan moet je schuilen. Aan de andere kant zijn het harde werkers, ook al houden ze van kletsen… Vooral de oudere generaties weten hoe ze met de natuur moeten samen werken. Wie de geschiedenis bestudeerd weet dat de Kretenzer veel heeft moeten doorstaan (wat mede hun trotse karakter verklaard). Ze leven om te werken, en moeten het met veel minder stellen dan wij. Ze moeten veel slikken van de toeristen (ik schaamde me diep als ik zag hoe de mede toeristen zich gedroegen) en doen dit allemaal om te kunnen leven. Mij is verteld dat nog geen 20 jaar geleden de mensen stierven van de honger! Hiernaast zijn de Kretenzers enorm nieuwsgierig, gastvrij, dankbaar en ontzettend lief!
7 jaar geleden was Kreta mijn eerste echte buitenlandse reis, ik had me nog nooit ergens zo ontzettend thuis gevoeld. Het begin van mijn droom ontstond en vanaf dat moment begon ik tegen mensen te vertellen dat ik ooit naar Kreta zou gaan emigreren. Nu 7 jaar later was ik op nieuw in Kreta geweest. Dit keer voor 3 weken. Als een Try-out. Wil ik wel echt naar Kreta? Is het geen dwaze droom? En wat is Gods plan met mijn leven in dit geheel? Ik stond voor vele grote vraagtekens, waar ik graag een antwoord op wilde hebben. En dus ging ik alleen: om God te zoeken; uit te rusten; en vooral te ontdekken wat er van mijn droom over was. Het antwoord?
“Al moet ik door het vuur, ik zal sterven voor het land!”
Vraag niet waarom, ik heb het antwoord niet. Ik geloof dat God mijn de droom heeft gegeven, Kreta is mijn thuis. Mijn liefde voor het land en de mensen is enorm. Nergens zou ik me ooit zo kunnen vestigen als daar. Ik vraag God niet meer of ik zal gaan, ik smeek God om me zo snel mogelijk te laten vertrekken (ook al zou het nog jaren kunnen duren).
Mijn liefste verlaat mij nimmer meer!
Reisschema
Vrijdag 11 September 3.00 uit bed
6.30 met het vliegtuig naar Kreta
Eind van de middag gerust
- ’s avonds naar Piskopiano, Koutouloufari en Lima-Chersonissos.
Zaterdag 12 September - Beetje uitgeslapen
- info bijeenkomst Oad/Hotelplan (we waren met zijn drieën), na gekletst met de twee heren
- ’s middags boodschappen
Zondag 13 September - Naar de kerk in Iraklion
- 12.00 naar Knossos
- 15.00 broodje Gyros besteld
- 16.00 naar het archeologisch museum (1 zaal)
Maandag 14 September - Eind van de ochtend naar Oud-Chrersonissos.
- Griekse avond in Oud-Chersonissos
Dinsdag 15 September ’s middags naar Oud-Chersonissos
Woensdag 16 September - Een dag naar Rethymon (folklorisch museum en het Ford bezocht)
Donderdag 17 September - Uitgeslapen
- ’s middags naar Oud-Chersonissos.
Vrijdag 18 September - uitgerust (Bijbel) gelezen gebeden
- Naar oud-Chersonissos
- ‘s avonds Lima-Chersonissos
Zaterdag 19 September - ’s middags naar Lima-Chersonissos
- ’s avonds naar Oud-Chersonissos
Zondag 20 September -‘s ochtends naar de kerk
- ’s middags kerken zoeken in Iraklion, naar het Natuur Historisch museum
Maandag 21 September - Maandag overdag ?
- gezwommen
- ’s avonds Oud-Chersonissos (Griekse-avond)
Dinsdag 22 September - ’s ochtends naar Historisch museum (Iraklion)
- Busstation B gezocht, naar Grieks-orthodoxe boekhandel, gewandeld door Iraklion en wat gedronken in een Kafenion (uitgenodigd)
- ’s avonds naar Oud-Chersonissos
Woensdag 23 September - ’s ochtends naar Oud-Chersonissos
- ’s middags ?
- ’s avonds naar Oud-Chersonissos
Donderdag 24 September - ’s ochtends via Lima-Chersonissos, naar Oud-Chersonissos
- ’s middags/ ’s avonds ?
Vrijdag 25 September - Naar Gortys (historische opgraving) en Ag. Galini (in het zuiden)
Zaterdag 26 September Uitgerust, gelezen (geprobeerd Grieks te leren)
Aan het einde van de middag naar Oud-Chersonissos
Zondag 27 September - om het centrum van Iraklion heen gelopen, naar de kerk.
- ’s middags geslapen
- ’s avonds naar Oud-Chersonissos
Maandag 28 September - ’s ochtends en ’s avonds naar Oud- Chersonissos
Dinsdag 29 September - ’s ochtends naar het openlucht museum Lychnostatis (uur lopen! Heen en terug) (een rondleiding in het Nederlands gekregen).
- eind van de middag/begin avond naar Oud-Chersonissos
Woensdag 30 September - Naar Ag. Nikolas en Ilepetra
Donderdag 1 oktober ’s ochtends en ’s avonds (tot laat…) naar Oud-Chersonissos
Vrijdag 2 oktober - ’s middags naar Oud-Chersonissos
-’s avonds naar huis.
1.00 thuis(?)
Jongens
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, ik heb geen Griekse man gevonden.
Er waren er meer dan genoeg! En ik zou wel op elke Griek verliefd kunnen worden, geen man treft het van de Griek! En wat de jongens betreft, die zagen mij ook wel zitten! Na twee keer alleen naar Lima-Chersonissos te zijn geweest had ik besloten om er niet meer naar toe te gaan. Op verschillende plekken werd ik uitgenodigd voor drinken, en de jongens wilde wel graag mijn telefoonnummer, te veel vleierijen, niet goed voor mij. 1 keer ben ik met jongens mee geweest naar een vis taverne, daarna met een jonge afgesproken voor de volgende dag (werd toch niets, wist ik van te voren, en de des betreffende persoon was het helemaal met mij eens). Er werd mij sterk afgeraden om met een Griek een relatie aan te gaan. Dit omdat ze erg dominant zijn en het als Hollandse dame moeilijk is om het met een Griek uit te houden (te veel voorbeelden). Op de uitnodiging van de wat oudere (45+) Grieken ging ik wel in, die vonden mij wel interessant (wat doet een dame alleen, waar kom je vandaan e.d.) en ik achtte dat wel veilig. (schijnt trouwens dat de mannen over het algemeen wat ouder zijn dan de dames als ze gaan trouwen).
Plaats van bestemming
(Ano Hersonissos = Oud-Chersonissos)
Mijn appartement was helemaal boven in Piskopiano, tegen de bergwand op gebouwd. Wilde ik naar Lima- Chersonissos dan moest ik een half uur naar beneden wandelen (en weer omhoog!). Naar Oud-Chersonissos was 15 min. lopen en gelukkig redelijk horizontaal.
Naar Iraklion was het nog eens +/- 45 minuten met de bus, vandaar uit kan men heel Kreta bereizen.
Rituelen
Het duurde niet lang of ik had mijn eigen ochtend ritueel. Ik begon met douchen, gevolgd door Yaorti (Griekse yoghurt) met druiven (zo lekker!). Kleding wassen, de afwas, Bijbel lezen, bidden evt logboek bijwerken. Als ik dat allemaal gedaan had (soms in willekeurige volgorde) was het tijd voor andere dingen, behalve als ik op pad ging.
To Salaki
Al gauw had ik vrienden gemaakt. De eerste maandag, ging ik, aan het eind van de ochtend, naar Oud-Chersonissos, omdat daar in de avond een Griekse-avond zou zijn. Ik wilde weten hoelang ik er over zou lopen en waar ik evt. zou kunnen zitten/eten. Zoals gewoonlijk in Kreta wordt je door de serveerders aangesproken. De eerste wist ik af te slaan, de tweede een vrouw sloeg ik in eerste instantie ook af. Ik vroeg haar vervolgens wat meer over de Griekse avond en al gauw raakte we aan de praat. Zoals in het reisschema is te zien kwam ik er vervolgens behoorlijk vaak! Ze kon me veel vertellen over het leven in Kreta en we hadden serieuze gesprekken. Na een aantal avonden begon ik ‘ongemerkt’ wat flesjes open te maken, zocht mee als er iets kwijt was. Maakte de bar een beetje netjes, zette vuile kopjes bij de lift (borden lift) voor naar beneden, en zo langzamer hand begon ik steeds meer te doen. Uit eindelijk in de laatste week werd ik ingezet om wat drankjes naar de tafels te brengen, de eerste keer even onwennig want ik verwachtte niet dat ze dat vroegen (ik had al een aantal keer aangeboden om wat te doen en werd met ‘klem’ gezegd dat ik moest blijven zitten), het duurde even voordat ik wist wat ze bedoelde. Maar na de eerste keer voelde ik me er als een vis in het water en deed ik wat er gedaan moest worden. Ik nam nog net geen bestellingen op. Op de derde zaterdag kreeg ik van de eigenaresse zelfgemaakte witte bonen. Het lijkt op chili con carne en is echt super lekker!
Wanneer er kleine kinderen op een avond aanwezig waren begon ik hen te vermaken. De eigenaresse is dol op kinderen (zelf heeft ze twee super lieve meiden). Dus om haar wat te helpen hield ik de kinderen bezig, zodat de ouders wat rustiger konden gaan eten, de kinderen niet vervelend waren en de eigenaresse zich op haar zaak kon gaan richten in plaats van zich bezig te houden met de kinderen. Ik heb er enorm van genoten! Erg ‘kicken’ als de kinderen mij vertrouwen en ze plezier hebben. De laatste avonden hield ik de kinderen van de eigenaresse ook bezig, dat was wel wat lastiger want de kinderen waren ouder en ik kan hun taal (nog) niet. Er waren trouwens alleen maar kleine kinderen mee op vakantie want de grote waren natuurlijk al lang naar school.
Ik werd twee keer uitgenodigd door andere Nederlanders om bij hun aan tafel te komen te en wat te eten/drinken. Sorry voor hun, ik was een hele slechte gast want ik had wat beters te doen. En dus was ik na 5 minuten weer even vervlogen om voor 1 minuut terug te komen of aan tafel druk bezig te zijn met andere dingen.
Ik mis de mensen van To Salaki heel erg, elke dag bid ik voor hen en vraag ik God nog een keer terug te mogen keren.
Het eten
Ik heb voornamelijk zelf gekookt van de 3 weken heb ik 4 keer ergens gegeten 2x in To Salaki (de laatste twee dagen). Ik heb ontdekt dat Gyros helemaal niet zo lekker is en druipt van het vet, (niet meer eten dus); dat ze in Kreta heel veel (grote, witte) bonen hebben; en dat het eten op zich heel erg lekker is (als je niet zelf kookt) en super gezond. De laatste avond kreeg ik linzensoep, dat was zo lekker! Nu snap ik wel wat beter waarom Ezau zijn geboorte recht verkocht voor een bord soep!
Drinken
De favoriete drank van Kreta? Ik twijfel tussen kaffè Frapè (weet beter hoe je het in het Grieks schrijft dan in het Nederlands!) en Raki. Raki heb ik 3 keer gedronken (of 4….).
Zware anti-depri is er niets bij! En in Kreta drinken ze het heel veel. Het brand in je slokdarm om vervolgens gelijk op te stijgen naar je hoofd en je voeten wat lichter te maken. Laat staan wat het doet als je er een paar op een avond drinkt… Wordt trouwens gemaakt van het residu van de druiven als er wijn wordt gemaakt. Het residu wordt gedestilleerd en dat is dan Raki. Het wordt bewaard in de vriezer. Ouzo heb ik ook gedronken. Het is een anijsdrankje, voelt wat zwaarder aan dan Raki (omdat het niet zuiver is) en ik kan er maar geen fan van worden, zelfs in warme melk word ik er niet blij van. Wanneer je het koud maakt wordt het wit.
Met kaffè Frapè word ik wel helemaal blij, dat vind ik super lekker. Het is ijs koffie en je ziet overal Kretenzers met bekers (met rietjes) vol rondlopen. Snap niet dat Nescafé het in Nederland niet populair krijgt, zal wel aan het klimaat liggen. Nescafé verdient in Kreta trouwens wel goud geld! Ik heb ontdekt dat ik koffie ook zonder melk kan drinken, als er maar genoeg suiker in zit!:D Ik weet nog niet wat ik lekkerder vind Kaffè Frapè of de echte Griekse koffie. De reisboekjes, die ik las, hebben het naar mijn idee niet bij het rechte eind met hun waarschuwingen. Geloof mij, Griekse koffie, is hemels! Een beetje koud water erbij zorgt ervoor dat je niet gelijk je mond vol prut hebt. Je moet het dus voorzichtig drinken. Dat is alles. Thee is in Kreta niet zo populair. Heb je een heel schap vol met koffie, staan er maar een paar pakjes thee naast (ik zag ze zelfs over het hoofd).
De eigenaresse is een meesteres in het maken van drankjes. Zelfs thee maakt ze speciaal! Zet de thee sterk, plet wat citroenschijfjes in de mok, stop er een flinke lepel suiker bij en het is verkwikkend!
Rentmeesterschap
Iets waar ik me de laatste maanden mee bezig houd is Rentmeesterschap. (Voor de gene die niet weten wat het betekend: een rentmeester beheerd goederen van een eigenaar (Wikipedia). In de Bijbel wordt Adam als rentmeester aangesteld in het hof van Eden om te zorgen voor de planten en de dieren (hij moet dus zorg dragen voor de goederen van God)). Wij als nazaten van Adam en Eva hebben de aarde van God gekregen om er voor te zorgen, d.w.z. in mijn ogen, alles in harmonie met elkaar laten opgroeien en recht te doen aan de natuur en aan de mensen (zorgen met liefde).
Hoe kan ik blijven geloven, als christen zijnde, en mijn ogen dicht houden voor de dingen die om mij heen gebeuren. Hoe kan ik zonder geweten vlees eten en de dieren laten lijden? Hoe kan ik gebruik maken van producten waarin mensen onrechtvaardig zijn behandeld en de natuur wordt aangetast?
Onverwacht kwam dit tijdens mijn reis sterk naar voren.
Ik werd door God al heel snel op het feit gedrukt, dat er met Hem geen compromissen zijn te sluiten en dat als je ergens anders bevind, de ‘regels’ hetzelfde blijven.
Ik dacht dat ik in Kreta best wel de goedkoopste eieren kon kopen (weet ik veel waar die vandaan komen). Het gaat nu niet om de eieren maar om mijn gedachten erbij. Twee eieren waren rot en mijn hele kamer stonk ernaar! 1 ei had ik met een rot ei besmet wat resulteerde dat ik in 1 keer maar 3 eieren tegelijk at en verder geen ei meer durfde te eten. Mijn les: waar ik me ook bevind, ik heb verantwoordelijkheden naar mijn medemens, de natuur, de dieren en naar God. Dat blijft overal hetzelfde (duidelijk?).
Vervolgens ging ik de tweede zondag naar het natuur historisch museum waar ik niet naar toe wilde en alleen maar naar toe ging omdat het historisch museum dicht was en een wandeling maken in een Wikkelrok niet het beste optie is (het waaide flink die dag), en ik wilde nog niet naar het appartement. Er werd een (behoorlijk) lange film gedraaid in het Grieks met Engelse ondertiteling. Het ging over de aarde die was ontstaan en dat alles met elkaar in harmonie leeft en dat het goed is/was. Vervolgens lieten ze mooie natuur beelden zien e.d. om daarna te vertellen dat een kleine verandering ergens op onze planeet grote gevolgen kan hebben ergens anders. Zoals de opwarming ervoor zorgt dat het ijs op de Noordpool smelt. En zo lieten ze heel veel dingen zien wat er gebeurde: Het ontginnen van bos zorgt ervoor dat het land uitgeput en droog raakt. Landbouw in de woestijn gecreëerd door kostbaar bron water enz. enz. enz. ze lieten heel veel voorbeelden zien. Kilometers koeien op elkaar gepropt (dit is niet overdreven!) in Amerika, die de helft van het graan van de wereld op eten, waar 1000den mensen in nood van zouden kunnen eten. Geld dat meer naar de oorlog industrie gaat dan naar natuurbehoud. In Haïti (?) het armste (?) land van de wereld waar miljoenen aan olie wordt geboord en naast de krottenwijk een mega olieplatform is gebouwd.
Het is zo fout wat er gebeurd, en wat kost het mij als ik op zin minst (iets meer) ecologische producten koop, en fair trade. Het is misschien niet veel wat ik kan doen maar door bewuster om te gaan met de producten die ik koop en erover na te denken (heb ik het echt nodig) doe ik iets meer recht aan de natuur en mijn medemens en ik denk dat God het ook zo bedoeld heeft.
In Kreta begon ik een boek te lezen die ik al jaren in mijn kast had staan over “Rentmeesterschap” Getiteld: “God heeft mensen nodig.” Dat gaat over waar het fout is gegaan in arbeid. Wij leven niet meer om te werken maar leven om te werken geld is onze status geworden. Voor mij wordt gelijk duidelijker wat God bedoeld met Geld als afgod. Door geld te gaan dienen verwaarlozen wij, de natuur, de mens en onszelf (?) onze waarden zijn totaal op de verkeerde plek komen te liggen. Wij denken aan wat wij willen hebben en niet meer wat het (de ander/de natuur) kost en wat eraan vooraf ging.
Genoeg hier over want ik kan heel wat pagina’s schrijven over onderwerpen waar ik me mee bezig houdt en ik vraag me af hoe veel mensen er in geïnteresseerd zijn, en het kunnen volgen.
Hoe dit allemaal zo is gekomen? Volgens mij heb ik nog geen half jaar geleden aan God gevraagd wat ware rentmeesterschap inhield…Want het antwoord was mij niet helder!
Het antwoord is hard (wat er achter ligt) en wil ik in ware aanbidding voor God gaan leven dan kost het me heel veel meer dan mijn dagelijkse gebeden. Maar goed, een paar euro extra wat is dat? Als God mij alles al gegeven heeft en voor mij zorgt. Ik moet alleen mijn denken en mijn gedrag erin veranderen en dat is wel moeilijk. “Ach toe, Vader, ik kan toch ook alleen biologisch vlees kopen, dan ben ik toch wel goed bezig, laat die biologisch tomaten dan maar even zitten, die zijn mij nu te duur….”
Reizen
Ik heb drie dag tochten gemaakt, met de bus naar: Rethymon, Gortys (historische opgravingen) en Ag. Galini; Ag. Nikolas en Illepetra.
Alles de eerste keer doen is eng. Komt de bus wel, kom ik op de plaats van bestemming en vooral: Kom ik ook weer terug? Gelukkig is reizen met de bus erg goed te doen. Tussen Chersonissos en Iraklion gaan de bussen elk 30 min. en van uit Iraklion verder over het eiland. Haast kennen ze in Griekenland niet en dus moet je niet ongeduldig worden als de bus (nog) niet komt, of als je langer dan 30 min. moet wachten. Alleen in Iraklion vertrekken alle bussen stipt op het hele en het halve uur.
Het stomme van reizen was, is dat ik vooringenomen was, als ik de plaatsen bezocht. volgens de reisboeken zijn sommige plaatsen helemaal geweldig. En dan ben ik er. En dan denk ik: “Goh, is dit het? Het stelt eigenlijk helemaal niets voor!” Zo heb ik ontdekt dat Rethymon niet mijn plek zal worden om te wonen (denk ik) in het begin vond ik jammer dat ik daar niet naar op vakantie ging. Maar na 2,5 uur zoeken naar het folklorisch museum waar ik 45 min. voor sluitingstijd aankwam had ik het al wel gehad. De Venitiaanse straten zijn voor mij te nauw!
Ag. Galini, was toch echt één en al hotel en Illepetra was uitgestorven. In Ag. Galini had ik het wel even benauwd. Wat moet ik er gaan doen? Zo ver weg van de plek waar mijn hotel staat! Ik was te veel bezig met bang zijn waardoor ik niet kon genieten van de plek waar ik was. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. God vergeving gevraagd, een berg op en neer geklauterd (mooie foto van het enigste geit(en) die ik gezien heb gemaakt) en toen voelde ik me weer ‘zo vrij als een vogeltje’ waarom bang zijn als God overal is en voor mij wilt zorgen? Angst verlamd en weerhoudt mij ervan dat te doen wat ik wil. Ik was op tijd voor de bus van 15.00 en daarna waren er nog een aantal bussen om me naar Iraklion te brengen. Van de bus ritten heb ik genoten (en heel erg veel foto’s gemaakt, 10 van elke berg die ik zag, kon er geen genoeg van krijgen)! Halverwege naar Ag. Galini, en van Ilepetra naar Iraklion, stond de bus stil, hoop geschreeuw en heen en weer gepraat en iedereen ging de bus uit…ow… ik dus maar achter de meute aan naar de andere bus die ons verder zou moeten brengen.
Vooral als je wat verder reist, worden de toeristen er minder en worden de bussen voornamelijk bezocht door de Kretenzers. Overal Grieks, soms kon ik een woord verstaan. Een aantal Grieks-orthodoxe sloegen zo nu en dan wat kruisjes achter elkaar (ook als ze naast mij zaten) ik probeerde uit te vissen of er een logica in zat (als ze een kerk zien? Een scherpe bocht? Ik kwam er niet helemaal uit, en het kwam soms wat obsessief over. Naar Knossos smeerde ik me in met zonnebrand crème (in de bus) de man tegenover mij begon een paar kruisjes te slaan na dat ik wat pakte, en bij de tweede keer kwamen weer de kruisjes (deed ik iets fout? Bracht ik hem in verleiding???)
Iraklion
Iraklion vind ik helemaal geweldig, echt een wereldstad. Oud en nieuw vervallen of niet, alles staat dwars door elkaar. Zo kan je een monument uit de oudheid tegen komen met er tegenaan een betonnen gebouw gebouwd. Of een klein oud kerkje midden in een bouwkeet! Elke keer zag ik wel iets nieuws en ik vond het leuk om kriskras door de straten te lopen. De reisagent zei nou een halve dag Iraklion en dan heb je het wel gezien. Na 2,5-3 dagen was ik nog niet uit gekeken!
Mijn gezondheid
Het mag een wonder heten maar na gemiddeld 5 uur lopen op een dag (of zo iets) hebben mijn knieën het vol gehouden! Het was niet recht, maar berg op en af en soms behoorlijk stijl. Ik heb dagen gehad dat ik 7 uur liep. Ik heb heerlijk kunnen ontspannen, kunnen genieten en nergens aan hoeven denken. Ik sliep niet altijd even best maar had overal genoeg energie voor, en soms lange avonden gemaakt en weer vroeg op. Dank God!
Toeristen
Denk in Kreta niet dat je de enige bent, die van een vakantie geniet… Het wemelt er van de toeristen, scheurend op de quad in bikini’s of bloten buiken. Zoekend door de straten, fototoestel, en rugzak. Als ik wilde kon ik elke dag Nederlands spreken, Nederlands hoorde ik overal in het dorp, de taverne en vooral ook in de bus. En als het geen Nederlanders waren dan waren het wel Engelse, Ieren of Duitsers. Als ik sommige zag schaamde ik me dat ik toch ook een echte toerist was…Ik zie me zelf toch echt als een gast die zich hoort te gedragen, in een ander land en zich hoort aan te passen aan de ‘wetten’ die zich daar bevinden.
En nu?
Ik heb in Kreta veel gebeden, psalmen gelezen, gerust en nagedacht. Ik kon 1000end keer bidden waarom (deed ik ook). Maar het verlangen om in Kreta te zijn werd alleen maar groter. Ik heb nooit zo veel last gehad van afscheid nemen, maar dit keer had ik het wel, ik wilde echt niet naar huis, ik zou er ook echt geen moeite mee hebben om er te blijven en nooit meer terug te keren.
Ik ben ervan overtuigd dat ik terug zou keren en ben daarom maar alvast begonnen met een cursus Grieks, dat lijkt me wel zo verstandig!:D.
Ik wil nog altijd een opvanghuis oprichten voor gehandicapten kinderen, dat is mijn uiteindelijke doel. Ik vroeg me erg af of een opvanghuis voor iets (zoals het eerst ooit was) wel nodig was in Kreta. Is het niet stom? Staan ze er wel op te wachten en is het wel nodig? Ik dacht dat de gezondheidzorg niet zo slecht was, het is immers een Europees land en in mijn ogen is Griekenland niet een van de armste landen. Nu blijkt de (geestelijke)gezondheidzorg helemaal niet zo goed te zijn. En een opvanghuis voor gehandicapten kinderen is dan helemaal geen slecht idee. In de kerk van Iraklion zeiden ze dat het een goed idee was om te gaan doen. Dit is mijn uiteindelijke levensdoel (ik heb heel veel plannen en die kunnen wel eens in een week veranderen…). Nu nog de weg erheen…
Ik hoop binnen +/- 2 jaar ongeveer voor 6 maanden terug te kunnen voor werk (als stage, vrijwilliger, nanny?) en dan in ongeveer 10 jaar me er te vestigen (hopelijk met de prins op het witte paard als hij nog niet is verdwaald!).
Tijden kunnen veranderen en mijn planning ook. Uiteindelijk gaat het erom wat God wil, en dat is het beste voor iedereen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten