De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten maar de Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te rusten leggen.
Luc. 9:58
In middels ben ik alweer in Nederland neer gestreken. Meppel om precies te zijn. Voor de gene die het nog niet wisten: Vanwege een aantal redenen ben ik uit de leefgemeenschap gegaan en mag ik nu tijdelijk mijn ‘eigen’ gemeenschap vormen.
Het valt nog niet mee om zendeling in de dop te zijn. Na twee maanden op Kreta wordt ik nu al geconfronteerd met een lichte vorm van cultuurschok:
- Dankt je wel ipv: Ευχαριστώ of Thank You.
- We stoppen nu weer voor rood en lopen door op de zebrapad
- We lopen weer op de stoep ipv: de weg
- Slapen doen we weer om 22.00 maar slaan de middagdut over
- Lunchen tussen 14.00 en 16.00 is weer veel te laat, laat staan het diner om 22.00.
- 18.00 is toch echt 18.00 en geen 20.00
- Mijn spontane sinaasappel verslaving is onmiddellijk gestopt na het proeven van de o ja zo proeven de sinaasappelen in Nederland.
- En voorlopig moet ik het weer doen met de Hollandse stampotten (ik heb wat in te halen voor dat de winter voor bij is!) Ik zal de Marouli (sla met lange bladeren) en de britzola’s (varkensvlees van uit de nek) even moeten missen. De paksimari (hard geroosterd brood, die je eerst nat moet maken als je, je maag en slokdarm wilt sparen) mis ik nu al!
- Wat ik niet zal missen is de ongenadige manier van de slagers met rode schorten en hakbijlen.
De komende blogs zal ik proberen om mijn belevenissen en werkzaamheden in Kreta te beschrijven. M en ik maakte dagen van 9 tot gemiddeld 0.00 (of later) en op +/- twee dagen na had ik geen vrije tijd (vrijwillig). Ik had dus nauwelijks tijd om mijn blogs goed bij te houden, plus het feit dat ik zelf ook niet altijd wist wat er gaande was. Om verwarring te voorkomen wilde ik geen details prijs geven. Nu heb ik weer vrij tijd in overvloed (nou ja, verhuizing…)en kan ik alles rustig evalueren (de planning).
Mijn reis beschrijving in 1 woord is dankbaarheid.
Als ik terug kijk kan ik God alleen maar dankbaar zijn, dat hij mij wilde en kon gebruiken in een gebied waar chaos heerst en flexibiliteit het code woord is. Voor mij was het de wereld op zijn kop, en dan voornamelijk Marieke binnenstebuiten want ik deed precies alles wat ik 10 jaar geleden zou hebben gemeden of door in paniek zou zijn geraakt:
- Werken tot 2.00
- Afspraken die werden uitgesteld of op tijd van de afspraak afgezegd.
- Ongeplande uitstapjes (om 22.30)
- Onregelmatig eten
- De ‘juiste’ beslissingen moeten nemen of juist niet zonder te weten wat de consequenties zijn.
- Verantwoordelijkheden krijgen die niet jou verantwoordelijkheden zijn.
- Slapen in de buitenlucht op een bank ergens in de Middellandse zee.
- Hadden we dat afgesproken????
- Dagen werken (weken) wat in 1 beslissing weer van de baan wordt geschoven en uit eindelijk toch nog resultaat verwachten…
Ik ben dankbaar dat ik wat kon doen; dat God mij de gelegenheid, en alle ruimte gaf om mezelf te zijn en al mijn talenten in te zetten in een land die mij het meeste lief is; met mensen die mij waarderen, respecteren en bemoedigen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten